Vdis zemër, vdis....

Vdis zemër vdis,
për mjelmën që shket hutuar mbi të ngririn liqen
e për të ftohtin perëndim që ndjell fundshpresën,vdis,
për të njomtën pemë limoni që në kopësht mbolla
dhe sythët që nuk shpërthyen kurrë.

Vdis zemer vdis,
Për të pathënën që u harrua në të çara buzësh
e për qiejt e hirtë të pikëllimit nën qerpik,vdis,
për dashurinë që nuk more e për atë që dhe
e për thërrmimin e shpirtit nga asgjëja.

Vdis zemër vdis,
Për fëmijën e humbur që u mek udhëkryqeve,
për qimen që u bë tra e për tradhëtinë e mikes,vdis,
e në s’tu gjendtë një cop’ varr, bëhu gur.