Tetëmbëdhjetë qirinj ndiz i dashur… Për të miliontat buzëputhje…. Për ato të ëmblat dhe ato me ngutje, Për dëshirat, që në shtretër trembëm E për ëndrrat, që në të kotë i endëm, Sonte….për të festuar dashurinë.
I ndjej ngashёrimet e tua vjeshtё, ndёrsa mbledh parkut copёzat e fundit tёnd. Por hesht ….. Se do t’i mbjell sonte nё ndonjё vresht! E pafajshme,stina qё mё dhёmb.
Une…..mund tё tё mbaj njё jetё Kёshtu....shtrёnguar nё gji. Kur tё tё lёshoj...plakur do tё jem, Atёherё mё mbaj shtrёnguar ti. Se kur tё vdesim, kushedi nё ç’vёnde varret do te na i venё.
3 comments:
kalooooooooooooooooooo!
xronia sas polla k alla san k' afta!
Pershendetje Ardita!
Ke poezi vertet te bukura!
Urime!
Poezite jane te mrekullueshme. Te gjitha!
Post a Comment