Ti nuk mё pe kur qava mbrёmё

Ti nuk mё pe kur qava mbrёmё
As lotin kur tё ra mbi faqe.
Dhe pёr çudi njё gjysёm hёnё
Mё pikte dhimbjen asaj nate

Ndaj sot kjo heshtje e çuditshme
Mё grish njё tjetёr nat’ pagjumё
Si dy fёmijё tё zemёruar……
Mё shmangesh ti ,tё shmangem unё.

Dhe ndjej shikimin tёnd se si
pёrpin trupin tim si hon.
Ah,por ёshtё ajo shkёndijё,
qё brigjet tona i afron.
Posted by ardita

2 comments:

103whispers said...

ti nuk me pe kur qava mbreme...
e cuditshme kjo natyra e njeriut qajme vetem te mbyllyr ne nje dhome pa drita qe askush te mos e marre vesh... por pastaj kur kalon sec ndjejme nje deshire per ta bere te ditur, ti nuk me pe kur qava, ti nuk do te me shohesh ndonjehere,
I'll do my crying in the rain
urime, kjo me pelqeu shume, per ritmin por sidomos per levrimin e fjaleve, shume e veshtire sot te lexosh shqipe te kendshme.

10:48:00 AM
ardita said...

Jo,jo,vetem une,ti dhe disa(qindra) e dijne,pervec atij...lol

8:45:00 AM

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)