Ketu do te mbetet gjithcka

Ketu do te mbeten….
Shega e care ne parvaz
dhe perendimi i purpurte pa dashuri i se djeles,
Sandalet me take te thyer
dhe hutimi im atehere .

Ketu do te mbeten…
Dy pjata mbi tavoline
dhe te ngrenat ne heshtje si pika e fundit e gezimit,
ca fije flokesh mbi kreher
dhe fytyra ime e lodhur ne pasqyre.

Fryn ere e marre sot dhe
nuk degjove as kercitjen e deres qe u mbyll……..

Si te ta pershkruaj furine e shpirtit

(sikur te ishte dashuria qiell
dhe jo shkendije qe ndizet e shuhet tek njeriu)


Oh, Bela….
Ti nuk di nje gje
Qe vjeshtes dashuria ime ngathtesohet
dhe
Se si me kercen gjoksi nga dhembshuria per ty.
Por nuk eshte vone kurre t’i njohesh heronjte.
O shpirt…

Bekoje Zot, faren e dashurise!

* * *

Heshta dhe une, kaq e pata
Muaj mjalti gjithmone nuk do kete
Nje mbremje vjeshte te vone u vrava
Dhe tani lexoj te tjere poete

Ka lumenj qe thahen dalngadale
E me pas te kujton se c’ish aty dikur
Por ka pastaj lumenj te rrembyer
Qe thelle tyre fshehin nje qivur

Besome mike, tjeterkund mos rrefe
Nje trishtim ne shpirt po me pikon
E humba fjalen, ma vodhen per be
E as te vdes me nuk gjej kohe.

* * *

Iku dhe kjo pranvere,
Me nje kurore lulesh mbi floke,
Gjinj zberthyer ,
Pak e vrenjtur.

Iku ,
Dhe me la dy zogj te trembur ne sy,
Krahe mbledhur...

...

Me derdhet trupit drita e mengjesit,
Me ngjeth,
Me kullon ne shpirt.
O muzika me e embel, dua te te pi.

Margarit’ e vogel ne ballkon, fillikat,
Ka qeshur dje papritur,
Kur fjeti mbi te nje flutur me krahe te bardhe.
Dashte i madhi zot qe e pashe!

O miqte e mi te braktisjes,
Erdhi dhe ky prill.
Me qiell te vranet,
Me nje barre shi.
Pa lajmetare…

Une, jam ende gjalle!

Kenga e fundit

Gjithcka e merr era kaq cuditshem
dhe vuajtjen time te embel, atehere
Dhe te qeshuren tende pa arsye sot.
O thonj te padukshem
qe po me grisni shpirtin frikshem!

Mos plas po deshe…mos derdh nje perrua lot

Degjo atehere, nga une te fundit kenge.
Deshira jote kjo i dashur a nuk ish?
Por ne qofte keshtu , sa keq me vjen,
Gjithcka qe desha e akoma nuk kam bere.

Mos plas po deshe…veten mos e vraj

Kjo ishte e gjitha….Fillim dimri,
nje qiell qe shkrepetimash u hap
Nje zemer e mbledhur grusht dhe
aureola qe si mjegull u shpernda

Mos plas po deshe….ne vend mos vdis

Nuk e di se c’ze nga shpirti do t’me dale
apo buzet a do t’me binden lehtesisht?
Por nese kenga nuk zbret fare permbi to,
Nga te carat, do te zvarritet ndonje fjale,
……se deshira jote kjo i dashur ish’.

Trishtim....

…..eja të qajmë së bashku.
Për telin e violinës që u këput
dhe për të bardhin pëllumb që pashë dje
të rrëzohej vrik nga fluturimi.

!

Cdo dite e me shume
Me pak flas
Me pak degjoj
Me pak i dua dhe njerezit

Nuk pate faj qe me the “lamtumire”

Nje jave dimri

E hene

Po ruaj Henen
Dhe i druhem syve te saj pas perdes.
Paska kuptim vetmia
kur degjon fishkellimen e eres nen prag.


E marte

Fusha me fytyre te bardhe.
Liqeni i hirte me sy te akullt.
I bie kokes me grusht per te kujtuar
si ka qene ketu me pare…


E merkure

Lemoj nje poezi
Por ne sy ka rene mjegulla.
Qaj dimrin
Dhe s’kam me se t’i fshij lotet.
……..perdor letren e poezise
Dhe faqet m’u nxine.


E enjte

Asgje nuk pipetin,
Pervec girlandes qe hallakatet ne ballkon.
Trishtimi kercet ne vater.
Nje shkendije paska dashur
Qe te shperthente.


E premte

Bien kembanat e kishes se Shen Joanit.

Humbasin ritmin.

Humbas dhe une ne gjume te dyte.
Moren flake perdet
Nga qiriri i harruar ndezur ,
Nje nate me pare.



E shtune

Zgjohem me dhimbje koke.
Ora 8…
Shtepia vjen arome kafe.
Paske ardhur shpirt,
Si pranvere e heret…

E diele

Me turbullon xhelozia.
Eksploroj imtesisht poret ne trupin e tij.
Na ze nata duke u endur neper buze.
Nuk flasim per mallin.

Dielli sot kishte dhembe te mprehte.
U mavijos qielli ne muzg.

Therrmim

I fshehem syte nen nje re te vaket lotesh
Dhe duart i lidhem ne kraharor.
Nuk prekemi me….
Keshtu shpallem denimet ne heshtje
dhe kotemi qiellit krahekeputur.
Nuk puthemi me…
U verbuam zemer
Jemi te shurdher
Nuk kemi me uri….

Sa te paskam lodhur…..

Po shpirtit , me se t'ia ve flaken tani ?